exgames.pl

Tej gry przedstawiać nie trzeba. To legenda. I to nawet na miarę Pac-Mana, czy innego Tomb Ridera. W tą grę na pewno grałeś. Nie raz. Pewnie przycinałeś w to po kryjomu na informatyce. Nie wstydzisz się tego. Panie i panowie, oto przed Wami jego szanowna mość, pan Deluxe. Deluxe Ski Jump...

Gra posiada 3 tryby rozgrywki: Puchar Świata, zawody drużynowe i trening. Zacznijmy może od początku, czyli od Pucharu. Do wyboru mamy 32 skocznie. Nie radziłbym jednak liczyć na jakieś sensowne i prawdziwe skocznie (kto by pomyślał "K260" w Australii). Następnie tworzymy zawodnika. Nie jest to tryb jakiś bardzo rozbudowany. Najpierw wpisujemy Imię i nazwisko, wybieramy kolor kombinezonu, nart, kasku, itp. i można grać. Oczywiście najpierw radziłbym jakiś dłuższy trening. Z upływem czasu widać dopiero jakieś efekty. Na samym początku musimy się przyzwyczaić do różnych skoczni. Na niektórcyh późne odbicie gwarantuje świetny, daleki skok, a na innch kompletnie nieudany wyczyn. Puchar będzie złożony ze skoczni, które wybierzemy sobie w menu przed rozpoczęciem gry. Jeżeli 32 skocznie to dla nas za mało, możemy pokusić się o "podwójny puchar" (czyt. skakanie drugi raz na tej samej skoczni) lub ściągnąć dodatkowe skocznie z internetu. Takich jest w sieci całe mnóstwo.

Przejdźmy do pucharu drużynowego. Wybieramy drużynę (lub więcej, jeśli masz ochotę), którą będziemy skakać. Reszta (jeżeli nie gramy nią my lub nasi kumple) idzie w ręce CPU. Wybieramy mu poziom trudności, adekwatny z naszym skillem w grze. Puchar drużynowy trwa z zasady o wiele dłużej, niż zwykły, bo chcąc, nie chcąc, musimy grać czworgiem zawodników. Udany skok nie zależy tylko od umiejętności, ale także od warunków pogodowych i wiatru. Jeżeli warunki są nieprzyjazne zapewne daleko nie polecimy, choćby nie wiem jak dobry i  utalentowany był gracz.

"Lecę, bo wolność to zew"...

Jedziemy dalej. Trening. Nie jest to opcja, o której można sporo pisać, więc postaram się jak najprościej: w tym miejscu udoskonalamy swoje umiejętności i trenujemy... Tyle w teori. Jednakże poza tym w treningu możemy się pokusić o wypadki naszego skoczka, bez obawy, że stracimy cenne punkty. Szczególnie radzę oglądać powtórki. Nasi skoczkowie całkiem śmiesznie się przewracają. Albo spróbujcie nie wybijać się z progu przy skoku. Widać u naszego skoczka bardzo realistyczne zachowania i bardzo wielkie wyczucie powagi. Ale nie ma się co czepiać, to tylko gra.

Eh, grafika... Cóż... Ta gra, w zamierzeniu miała być (chyba) taka, więc nie mogę o tym za dużo mówić. Najważniejsze, że skocznia jest, śnieg jest, skoczek jest, drzewka są, warunki pogodowe też... Gra zdecydowanie stawia na wysoką grywalność. Cóż, nie ma się czego spodziewać po grze, która mieści się na dyskietce... Tak więc w grafice żadnych "cuduufff". Skromnie... To samo może tyczyć się dźwięku. Szczerze mówiąc poza sygnałem wystartu, podmuchami wiatru i lądowaniem, innych dźwięków nie usłyszałem. Jest jeden plus tych audio-wizualnych zaniedbań: gra działa nawet na koszmarnie słabym sprzęcie (1995) i mało tego - w ogóle się na takim nie zacina.


Zaraz sprawdzimy amortyzator.


Jeśli chodzi o frajdę z grania i żywotność gry... Chyba każdy w tą grę grał, wie, że takiej grywalności nie doświadczy w żadnej innej grze o skokach, nie ważne, jak wypchanej bajerami. Ta gra robi swoje - bawi. Daje radość, odstresowuje, jest relaksująca i bardzo wciąga. Według mnie jest to król gatunku. I pewnie nie tylko według mnie. Do dziś organizowane są zawody w tą grę, ma ona wielką rzeszę fanów, mnóstwo stron internetowych stworzonych przez graczy... A jeżeli jakimś cudem w tą grę jeszcze nie grałeś, to zrób to jak najszybciej, bo pamiętaj - omija Cię historia.

Crookedman.